گفت ، - الشّيءَ : آن را كشيد . المِطْعَام - [ طعم ] : آنكه بسيار ميهمانى دهد . المِطْعَان - ج مَطَاعِين [ طعن ] : مرادف ( المِطْعَن ) است . المُطْعَم - [ طعم ] : مفع ، مرد روزى يافته . المَطْعَم - ج مَطَاعِم [ طعم ] : رستوران ، جاى غذا خوردن . المِطْعَم - [ طعم ] : پُرخور . المُطَعَّم - [ طعم ] : شاخه‌هاى درختان پيوند شده ، كسى كه واكسن بيمارى مسرى زده باشد . المِطْعَمَة - [ طعم ] : مؤنث ( المِطْعَم ) است . المِطْعَن - ج مَطَاعِن [ طعن ] : كسى كه بر دشمن طعنهء بسيار زند ؛ « المَطَاعِن » : ناسزاها . المَطْعَنَة - [ طعن ] : طعنه زدن با نيزه‌ها . المَطْعُوم - [ طعم ] : مفع ، آنچه كه خورده يا چشيده مىشود ، - و در زبان متداول شاخهء پيوند شده درخت است و نيز بر كسى كه واكسن آبله مىزند اطلاق مىشود . المُطْفَأ - [ طفأ ] : آتشى كه شعلهء آن خاموش شده باشد ، ناروشن ، تار . المُطْفِئ - [ طفأ ] : فا ؛ « مُطْفِئُ الجَمْرِ » : چهارمين يا پنجمين روز از سرماى پير زن ؛ « مُطْفِئُ الرَّضْفِ » : بلا و سختى . المِطفَأَة - ج مَطَافِئ [ طفأ ] : ابزار خاموش كننده ، « رجالُ الإِطفاءِ » : آتش نشانى . المُطْفِئَة - [ طفأ ] : « مُطْفِئَةُ الرَّضْفِ » : چربى كه هر گاه بر روى سنگ تافته نهند آتش آن سرد شود . المِطْفَحَة - كفگير . المُطْفِل - ج مَطَافِل [ طفل ] : زن يا ماده حيوان بچه دار . المَطْقَة - [ مطق ] : شيرينى . مَطَلَ - - مَطْلًا ه حَقَّه و بحقَّه : پرداخت حق او را بتأخير انداخت ، - الحبلَ : ريسمان را كشيد ، - الحديدَ : آهن را دراز كرد ، آهن را پهن و به شكل ورق در آورد . المُطَلّ - [ طلّ ] : جاى بلند كه از بالاى آن ، پائين را بنگرند . المِطْلاق - [ طلق ] : مرد بسيار طلاق دهنده . المَطْلَب - ج مَطَالِب [ طلب ] : طلب ، مقصد ، خواهش ، موضوع علمى ، موضوع فنى و هنرى . المُطْلَة - آب باقيماندهء ته حوض ، مقدار كمى مىكه از مشك شراب ريزند . المَطَلَة - آب باقيماندهء ته حوض . المَطْلَع - [ طلع ] : مص ، - ج مَطَالِع : جاى بر آمدن ستاره‌ها ، نرده و پلكان ، آنچه كه بر آن آگاهى يابند ، پيش درآمد موزيك ، و در اصطلاح كبوتر بازان يك نوع بازى است كه آن را ( المُعَنّى ) نامند ؛ « مَطْلَعُ الأمرِ » : مركز و مصدر امر ؛ « مَطْلَعُ القصيدةٍ » : اولين بيت از قصيدهء شعرى . المَطْلِع - [ طلع ] : مص ، - ج مَطَالِعِ ( فك ) : در علم ستاره شناسى به معناى محل بر آمدن ستاره هاست ، نردبان و پله ، آنچه كه بر آن در آيند . المُطَلِّع - [ طلع ] : فا ، نيرومند و بزرگوار . المُطَّلَع - [ طلع ] : مفع ، جهت و جانب كار ، جاى كسب اطلاع از بلندى به گودى ، چشم انداز . المُطَّلِع - [ طلع ] على الشيءِ : آگاه ، هر كسى كه از موضوعى اطلاع دارد ؛ « الأوساط المُطَّلِعة » : محافل اطلاعاتى . المُطْلَق - [ طلق ] : آزاد و مطلق ، - من الخيل : اسبى كه يكى از چهار دست و پايش سفيد نباشد ؛ « مُطْلَقاً » : بطور عموم و بدون استثنا ؛ « الدّولُ ذاتُ الحُكْمِ المُطْلَق » : دولتهائى كه از نظر قوهء اجرائي بيشترين اختيارات را دارند ؛ « السُّلْطات المطلقة » : اختياراتى كه از سوى مجلس بدولت واگذار مىشود . المُطَلِّل - [ طلّ ] : مِه ، شبنم . المَطْلُوب - ج مَطَالِيب [ طلب ] : آنچه كه خواسته شود ، - من فُلانٍ : خواسته از ديگرى . المَطْلُول - [ طلّ ] : مفع ، خون كه به هدر رفته باشد ، - من الأَمَاكن : جائى كه شبنم بر آن نشسته باشد . المِطْلِيق - [ طلق ] : مرادف ( المِطْلاق ) است . المِطْمَار - [ طمر ] : مرادف ( المِطْمَر ) است . المِطْمَاع - [ طمع ] : طمعكار . المُطْمَئِنّ - [ طمن ] : آرام و مطمئن ، - الى : مطمئن به ، - مِنَ الأَرض : درهء گود و مطمئن . المَطْمَح - ج مَطَامِح [ طمح ] : آنچه كه بدان چشم دوخته شود و دل آن را بخواهد . المِطْمَر - [ طمر ] ( ب ) : نخ و يا ريسمان بنا . مَطْمَطَ - مَطْمَطَةً [ مطمط ] : آهسته سخن گفت و يا نوشت . المَطْمَع - ج مَطَامِع [ طمع ] : آنچه كه بدان طمع ورزند . المَطْمَعَة - [ طمع ] : طمع انگيز ، علت طمع . المَطْمُورَة - ج مَطَامِير [ طمر ] : زندان ، انبار زير زمينى براى نگهدارى گندم و دانه‌ها . المِطْنَاب - [ طنب ] : « جيشٌ مِطْنَابٌ » : لشكرى انبوه . المُطْنِب - [ طنب ] : آنكه هر كسى را مدح كند ، مديحه سراى همه . المُطْنِف - [ طنف ] : كسى كه داراى جاى بلند و سردرى است ، كسى كه روى سردرى باشد . المَطْهَر - [ طهر ] : عالم برزخ مسيحيان است . المُطَهِّر - [ طهر ] : فا ، - ج مُطَهِّرات : داروى پاك كننده ، ضد عفونى كننده ، كشندهء ميكروب زخم و مانند آن . المَطْهَرَة - ج مَطَاهِر [ طهر ] : ظرفى كه با آب آن خود را مىشويند ، محل شست و شو و طهارت . المِطْهَرَة - ج مَطَاهِر [ طهر ] : مرادف ( المَطْهَرَة ) است . المُطَهِّرَة - [ طهر ] : مؤنث ( المُطَهِّر ) است ، دستگاه ضد عفونى كردن لباسهاى بيمار . المُطَهَّم - [ طهم ] : چاق ، لاغر اندام ، اندام زيبا و كامل ؛ « جَوَادٌ مُطَهَّمُ » : اسب بسيار زيبا .